براى خود جوش نميزد . وقتى مىخواست اشاره كند با همه كف دست اشاره مىكرد و چون در تعجب ميشد دست را برميگردانيد و چون حرف مىزد به دست نيز اشاره مىفرمود و به كف دست راست بر انگشت ابهام چپ ميزد ، و چون در غضب مىشد روى ميگردانيد و غيرت مىنمود ، و چون خوشحال مىگشت چشمها فرو مىبست ، عمده خنده هايش همان تبسم بود كه دندانهايش همچون دانه‌هاى باران نمايان مىگشت . حضرت امام حسن ( ع ) گويد : من اين اوصاف را مدتى از برادرم حسين ( ع ) پوشيده داشتم و بعد از زمانى برايش بازگو كردم بعد متوجه شدم كه همه اين اوصاف را از پدر پرسيده و هيچ چيز را فروگذار نكرده . حسين ( ع ) گويد : از پدرم راجع به ورود پيغمبر به خانه سؤال كردم ، وى فرمود : ورود حضرت به اختيار خويش بود ( يعنى از همسران كه حق همسرى و همخوابگى به او داشتند اجازه داشت ) و چون داخل خانه ميشد وقت خود را سه قسمت مىكرد : يك قسمت را براى خداى متعال يك قسمت را براى اهل بيت و يك قسمت را براى كارهاى شخصى ، وقت اختصاصى خود را دو قسمت كرده بود : براى خود ، و براى مردم ، كه صرف امور همه مردم از عام و خاص مىنمود و هيچ چيز را از ايشان دريغ نمىكرد . و يكى از سيرتهاى حضرت در آن قسمت از وقتش را كه براى مردم نهاده بود اين بود كه اهل فضل را برترى